Kamu otoritelerince gerçekleştirilen yol, metro, park veya kanalizasyon gibi bayındırlık hizmetleri, bu hizmetlerin ulaştığı bölgedeki gayrimenkullerin piyasa değerini yükseltmektedir. Bu "değer artışı" (rant) üzerinden alınan şerefiyelerin (özel resimlerin), harçlardan ve vergilerden ayrılan teorik niteliği ile ilgili aşağıdaki ifadelerden hangisi doğrudur?
- Şerefiyeler, harçlarda görülen "bireysel hizmet talebi" unsuru bulunmaksızın, kamu harcamasıyla sağlanan özel bir menfaatin karşılığı olarak cebren alınan ve bu yönüyle harçlar ile vergiler arasında yer alan karma bir gelirdir.Answer
- BŞerefiyeler, taşınmazın sadece mülkiyetine dayanan ve her yıl düzenli olarak tahsil edilen sürekli bir servet vergisi niteliğinde olup, kamu hizmeti ile değer artışı arasında illiyet bağı kurulmasını gerektirmez.
- CŞerefiyeler, sadece ilgili kamu hizmetinden yararlanmak isteyen bireylerin iradi başvurusu üzerine ödenen ve kamu kurumlarının sunduğu ticari nitelikli mal veya hizmetlerin bedeli olan bir gelirdir.
- DŞerefiyeler, devlet bütçesi dışında yer alan ve sadece sosyal güvenlik kurumları tarafından üyelerine sunulan hizmetler karşılığında toplanan parafiskal bir gelirdir.
- ESeligman'ın tasnifine göre şerefiyeler, sadece kamu hizmetinin maliyetini karşılamak amacıyla alınan "gider karşılığı" niteliğinde olup, Wagner bu geliri sadece mülkiyet haklarının kısıtlanması durumunda ödenen tazminat olarak tanımlar.
Answer
Şerefiyeler, bireysel talep unsuru olmaksızın kamu hizmeti sonucunda oluşan özel menfaatin (değer artışının) karşılığı olarak alınan hibrit bir kamu geliridir.
Doğru ifade şerefiyenin hibrit yapısını tanımlar. Şerefiyeler, vergiler gibi kanuna dayanarak zorla (cebren) alınır ancak vergilerden farkı, elde edilen gelirin genel kamu giderlerine değil, o hizmetten yararlanan mülk sahiplerine sağlanan somut faydaya (değer artışına) dayanmasıdır. Harçlardan farkı ise, bireyin hizmet için bir başvurusunun veya talebinin olmamasıdır.
Step-by-Step Solution
Key Concept
Şerefiyelerin hibrit (karma) niteliği: Talep unsuru yokluğu ve özel fayda karşılığı olma durumu.