Neoklasik realizm, devletlerin dış politika davranışlarını analiz ederken yapısal realizmin (neorealizm) temel bağımsız değişkeni olan 'uluslararası sistemin anarşik yapısı ve güç dağılımını' veri kabul eder. Ancak Gideon Rose ve Fareed Zakaria gibi düşünürlerin öncülük ettiği bu yaklaşıma göre, sistemik baskılar dış politikaya doğrudan ve mekanik bir biçimde yansımaz; bunun yerine karmaşık bir 'aktarım kayışı' (transmission belt) üzerinden filtrelenerek eyleme dönüşür. Bu durum, yapısal teorilerin açıklamakta zorlandığı 'eksik dengeleme' (underbalancing) gibi rasyonel beklentilerden sapan dış politika tercihlerinin de temel nedenidir.
Buna göre, Neoklasik realizmde uluslararası sistemden gelen baskıları filtreleyen ve 'aktarım kayışı' işlevini üstlenerek nihai dış politika davranışını (bağımlı değişken) şekillendiren 'ara değişkenler' (intervening variables) aşağıdakilerin hangisinde en doğru ve kapsamlı biçimde verilmiştir?
- Karar alıcıların uluslararası güç dağılımını algılama biçimleri, devlet-toplum ilişkileri ve devletin ulusal kaynakları seferber etme kapasitesiAnswer
- BUluslararası sistemdeki kutupluluk yapısı, devletlerin sahip olduğu maddi güç kapasiteleri ve sistemdeki diğer aktörlerin ittifak tercihleri
- CKarar alıcıların doğuştan gelen güç elde etme ihtirasları, insan doğasının bencil yapısı ve devlet adamlarının irrasyonel psikolojik dürtüleri
- DSaldırı ve savunma teknolojileri arasındaki denge durumu, coğrafi yakınlık faktörü ve devletlerin bölgesel hegemonya kurmaya yönelik mutlak güdüleri
- EAnarşik yapının yarattığı belirsizlik ortamında devletlerin duyduğu beka endişesi ve uluslararası işbirliğini zorlaştıran göreli kazanç kaygıları