Uluslararası ilişkiler teorisinde, devletlerin anarşik bir sistemde kendi güvenliklerini nasıl sağlayacakları konusunda yapısal realizm (neorealizm) içinde derin bir ayrım bulunur. Bir yaklaşıma göre, sistem devletleri statükocu olmaya ve yalnızca mevcut güç dengesini korumaya zorlarken; diğer bir yaklaşım, devletlerin niyetleri konusundaki 'radikal belirsizliğin' ve hücum yeteneğinin varlığının, aktörleri sürekli bir güç maksimizasyonu arayışına ittiğini savunur. Bu ikinci yaklaşıma göre, nihai güvenlik ancak hegemonya kurarak sağlanabilir ve rasyonel bir büyük güç, maliyet-fayda analizi uygun olduğunda güç artırma fırsatlarını asla kaçırmamalıdır.
Saldırgan (ofansif) realizm olarak adlandırılan bu ikinci yaklaşımın temel varsayımları ve nedensel mantığı göz önüne alındığında, aşağıdaki stratejik tercihlerden hangisi bu teori tarafından 'beklenmeyen' veya 'sistemik rasyonaliteye aykırı' bir devlet davranışı olarak değerlendirilir?
- Küresel bir gücün, rakiplerinde güvenlik ikilemini tetiklememek ve aleyhine bir dengeleyici koalisyonun oluşmasını önlemek amacıyla, maliyeti düşük bir askeri genişleme fırsatından bilinçli olarak feragat etmesiAnswer
- BBir bölge hegemonunun, kendi nüfuz alanı dışındaki kritik bir coğrafyada yeni bir hegemonun yükselişini engellemek üzere, o bölgedeki zayıf devletlere askeri destek vererek 'denizaşırı dengeleyici' (offshore balancer) konumuna geçmesi
- CBir devletin, dahil olduğu bir serbest ticaret anlaşmasının her iki tarafın da refahını artırmasına (mutlak kazanç) rağmen, rakibinin elde ettiği göreli avantajı uzun vadeli bir beka tehdidi olarak algılayıp işbirliğini sonlandırması
- DMevcut uluslararası sistemdeki en güçlü devletin bile diğer aktörlerin gelecekteki niyetlerinden emin olamaması nedeniyle, beka kaygısını dindirmek için sürekli olarak saldırı (hücum) kapasitesini tahkim etmesi
- EUluslararası bir kriz durumunda büyük bir gücün, çatışmayı çözmek için uluslararası kurumların bağlayıcılığına güvenmek yerine, sorunu kendi maddi güç kapasitesi ve caydırıcılık unsurları üzerinden çözmeye öncelik vermesi