Fotoğraf, icat edildiği ilk günlerden itibaren dış dünyayı birebir yansıtan, tarafsız ve mekanik bir ayna olarak kabul ediliyordu. Kameranın nesnelliği, insan elinin taşıdığı öznelliğe karşı mutlak bir gerçeklik belgesi sunma vaadiyle yüceltiliyordu. Oysa fotoğrafçı, vizörden bakıp deklanşöre bastığı anda gerçeği olduğu gibi kaydetmek yerine, onu kendi bakış açısıyla yeniden inşa eder. Seçilen kadraj, ışık açısı, odak noktası ve hatta o anı dondurma kararı, nesnel gerçekliğin içinden yapılmış tamamen öznel bir ayıklama işlemidir. Bu bağlamda fotoğraf, gerçekliğin doğrudan kendisi değil, o gerçekliğin sanatçı tarafından yorumlanmış tekil bir tasarımıdır. Dolayısıyla her fotoğraf karesi, izleyiciye dış dünyanın yalın halini değil, o dış dünyayı kendine göre çerçeveleyen sanatçının zihinsel süzgecini sunmaktadır. Fotoğrafın asıl gücü de bu yanılsamada, yani gerçeği birebir kopyaladığı izlenimini verirken aslında tümüyle kişisel bir estetik algı üretmesinde yatar.
Bu parçadan hareketle, fotoğrafın asıl değerinin ve gücünün dış dünyadaki nesnel gerçekliği hiçbir ki��isel yorum katmadan, olduğu gibi ve tarafsızca aktarması olduğu yargısı doğru mudur?
Answer: Answer