Cumhuriyetçi liberalizm geleneği ve bu geleneğin ampirik bir testi niteliğinde olan Demokratik Barış Teorisi literatüründe; liberal demokrasilerin kendi aralarında savaşmama eğilimi göstererek bir 'ayrı barış' (separate peace) kuşağı oluşturdukları, ancak demokratik olmayan devletlerle olan ilişkilerinde benzer bir barışçıl tutum sergilemedikleri (asimetri) gözlemlenmektedir. Michael Doyle ve Kantçı perspektiften hareketle, demokratik devletlerin 'monadik' bir barış sergilememesinin ve otoriter rejimlere karşı saldırganlaşabilmesinin temel teorik nedeni aşağıdakilerden hangisidir?
- Demokratik devletlerin içsel kurumsal sınırlamalarının (kamuoyu onayı, güçler ayrılığı) sadece diğer demokrasilerle olan ilişkilerde 'karşılıklı meşruiyet tanıma' ile birleştiğinde barış üretmesi; otoriter rejimlerin kapalı ve öngörülemez yapısının ise bu mekanizmaları 'liberal tedbirsizlik' veya 'müdahaleci' eğilimlere itmesi.Cevap
- BDemokratik rejimlerde halkın savaşın ekonomik ve insani maliyetlerine katlanan taraf olması nedeniyle, karşı tarafın rejim tipinden bağımsız olarak rasyonel bir tercihle her koşulda savaşa karşı çıkması ve bu durumun barışı evrensel bir norma dönüştürmesi.
- CUluslararası barışın temel kaynağının devletlerin iç rejim tipinden ziyade, uluslararası örgütlerin ve rejimlerin sağladığı şeffaflık ve bilgi akışı sayesinde anarşinin yarattığı belirsizliğin tüm aktörler için minimize edilmiş olması.
- DKant'ın 'Ebedi Barış' projesinde öngördüğü 'Pasifik Federasyonu'nun (foedus pacificum), rejim tipine bakılmaksızın sistemdeki tüm devletleri kapsayan merkezi ve zorunlu bir dünya devleti olarak kurgulanmış olması.
- EDemokratik devletlerin dış politika davranışlarının, iç yapısal özelliklerinden ziyade uluslararası sistemin anarşik yapısı ve güç dengesi zorunlulukları tarafından belirlenerek 'ulusal çıkar' ekseninde rasyonelleşmesi.
Cevap
Demokratik devletlerin içsel kurumlarının sadece diğer demokrasilerle etkileşimde barış üretmesi, otoriter rejimlere karşı ise 'liberal tedbirsizlik' veya müdahalecilik doğurması.
Cumhuriyetçi liberalizm ve Michael Doyle'un analizlerine göre, demokratik barış 'evrensel' (monadik) değil 'seçici/ayrı' (diyadik) bir karakter taşır. Bunun nedeni, demokrasilerin içindeki kontrol-denge mekanizmalarının ve kamuoyu baskısının ancak karşı tarafta da benzer şeffaf ve hesap verebilir kurumlar olduğunda 'güven' üretmesidir. Karşı taraf otoriter olduğunda, liberal devletler bu belirsizliği bir tehdit olarak algılar ve kurumları barışçıl uzlaşı yerine saldırgan bir 'liberal yayılmacılık' veya 'savunmacı savaş' mantığıyla çalışmaya başlar.
Adım Adım Çözüm
Anahtar Kavram
Cumhuriyetçi Liberalizm ve Diyadik Barış Asimetrisi
Daha Fazla Pratik
Demokratik Barış Teorisi'ne yönelik Realist (Christopher Layne) ve İnşacı eleştirileri inceleyerek konuyu pekiştirebilirsiniz.
Alternatif Yöntem
Doyle'un 'Liberalizm ve Dünya Siyaseti' makalesindeki asimetri vurgusu ile Kant'ın 'Ebedi Barış' metnindeki 'Birinci Kesin Madde' (Cumhuriyetçi Anayasa) arasındaki mantıksal bağı kurarak çözümleme yapılabilir.
Tahmini Süre:2m 30s