Bir kamu politikasının sadece hukuki metinlerle resmiyet kazanması (legalite), o politikanın toplum tarafından kabul edilerek uygulanabilir hale gelmesi (meşruiyet) için her zaman yeterli olmayabilir. Karar vericilerin bu süreçte izledikleri stratejiler, çoğu zaman arka plandaki karar alma mantığıyla şekillenir. Karar alma ve meşrulaştırma aşamalarının bu iç içe geçmiş yapısı düşünüldüğünde, aşağıdaki değerlendirmelerden hangisi akademik literatürdeki kuramsal modellerle uyumludur?
- Lindblom’un savunduğu yaklaşıma göre meşrulaştırma; geniş bir rasyonel mutabakattan ziyade, farklı çıkarlara sahip aktörlerin 'karşılıklı uyumu' ve uzlaşısı sonucunda ulaşılan pratik bir denge durumudur.Answer
- BMeşrulaştırma süreci, politikanın toplumsal desteğinden bağımsız olarak, sadece anayasal organların onay mekanizmasıyla sınırlandırılmış teknik bir safhadır.
- CKarma tarama yaklaşımında meşrulaştırma, tüm stratejik alternatiflerin her türlü teknik ayrıntısıyla topluma sunulması ve mutlak bir halk onayı alınması esasına dayanır.
- DÖrgütsel anarşi varsayımına dayanan modellerde meşrulaştırma, sorunlar ve çözümlerin rasyonel bir plan dahilinde ve doğrusal bir akışla birleştiği aşama olarak tanımlanır.
- ERasyonel karar verme mantığına göre meşrulaştırma; bilimsel verilerin değil, siyasal güç dengelerinin ve çıkar gruplarının baskısının belirleyici olduğu bir pazarlık sürecidir.
Answer
Lindblom’un yaklaşımı çerçevesinde meşrulaştırma, aktörler arasındaki karşılıklı siyasal uyum ve uzlaşma yoluyla elde edilen pratik kabul edilebilirliğe dayanır.
Kamu politikası literatüründe Lindblom tarafından geliştirilen Artırımcı Model, politika yapımını aktörler arası sürekli bir pazarlık ve 'karşılıklı siyasal uyum' süreci olarak görür. Bu modelde bir kararın meşruluğu, onun teknik olarak en doğru olması değil, ilgili paydaşlar tarafından kabul edilebilir (uzlaşılabilir) bir dengeyi temsil etmesidir.
Step-by-Step Solution
Key Concept
Karar Alma ve Meşrulaştırmanın Bütünleşik Yapısı