Uluslararası ilişkiler teorisindeki 'Akılcı' (Rationalist) geleneğin iki temel direği olan Neorealizm ve Neoliberalizm, özellikle 1980'lerden itibaren birçok ortak varsayımda birleşerek 'Neo-Neo Sentezi' olarak bilinen kuramsal düzlemi oluşturmuşlardır. Her iki yaklaşım da anarşinin varlığını, devletlerin rasyonel ve üniter aktörler olduğunu kabul ederken, iş birliğinin önündeki engeller konusunda derin bir görüş ayrılığı yaşamaya devam etmektedir. Joseph Grieco, bu tartışmada neoliberal kurumsalcılığın devletlerin davranışlarını açıklarken kullandığı temel bir varsayımı 'yetersiz' bularak eleştirmiş ve devletlerin sadece kendi çıkarlarına odaklanan birimler olmadığını savunmuştur.
Buna göre, Joseph Grieco'nun neoliberal kurumsalcılığa yönelttiği ve devletlerin kazanç motivasyonlarını 'konumsalcılık' üzerinden kurguladığı temel eleştiri aşağıdakilerden hangisidir?
- Neoliberallerin devletleri sadece mutlak kazanç peşindeki 'atomistik' birimler olarak görmesi, oysa devletlerin 'savunmacı konumsalcılar' olarak diğerlerinin kazancından ve rütbe kaybından endişe etmesiAnswer
- BNeorealizmin uluslararası sistemin yapısını sadece anarşiyle açıklaması, oysa neoliberallerin rejimler aracılığıyla sistemin hiyerarşik bir yapıya evrildiğini iddia etmesi
- CDevletlerin kimlik ve normlar tarafından inşa edildiği gerçeğinin her iki ekol tarafından da göz ardı edilerek sadece maddi gücün dağılımına odaklanılması
- DNeorealizmin insan doğasındaki güç arzusunu merkeze alması, neoliberallerin ise uluslararası kurumların bu çatışmacı doğayı iş birliğine dönüştürebileceğini savunması
- Eİş birliğinin sadece ekonomik ve teknik alanlarda mümkün olduğunu, yüksek politika (high politics) alanında anarşinin mutlak bir engel teşkil ettiğini savunmaları