Siyasal rejimlerin dış politika pratikleri üzerindeki etkisini inceleyen çağdaş yaklaşımlar, devletlerin rejim türlerine göre çatışma eğilimlerini analiz etmektedir. Felsefi kökenleri Kant'ın; anayasal güvenceler (cumhuriyetçi yönetim), ortak uluslararası hukuk normları ve kozmopolit ekonomik-sosyal bağlar şeklindeki üç sacayağına dayanan bu çerçeve, Michael Doyle'un ampirik çalışmalarıyla uluslararası ilişkiler literatürüne yerleşmiştir.
Bu teorik yaklaşımın nedensel mekanizmaları ve ulaştığı bulgular dikkate alındığında, Demokratik Barış Teorisi hakkında aşağıdaki yargılardan hangisi doğrudur?
- Teori; demokrasilerin diğer tüm rejim türlerinden daha barışçıl olduğu yönündeki monadik bir varsayımdan ziyade, kurumsal kısıtlamalar ve ortak normlar nedeniyle yalnızca kendi aralarında silahlı çatışmadan kaçındıklarını gösteren diyadik bir ilişkiyi ampirik olarak kanıtlar.Answer
- BDemokratik yönetimlerin sahip olduğu şeffaflık, kuvvetler ayrılığı ve kamuoyu denetimi, bu devletlerin uluslararası sistemdeki otoriter veya totaliter aktörlerle yaşadıkları krizleri de istisnasız olarak diplomatik yollarla çözmesini garanti altına alır.
- Cİki savaş arası dönemdeki ütopik yaklaşımların devamı olan bu teori, barışın devletlerin iç rejiminden ziyade neoliberal kurumsalcılığın savunduğu gibi uluslararası rejimlerin sağladığı mutlak kazanç beklentisiyle oluştuğunu öne sürer.
- DKantçı barışın günümüzdeki yansıması olan bu yaklaşım, devletlerin dış politika davranışlarını devlet düzeyindeki içsel yapılardan soyutlayarak, doğrudan sistem analiz düzeyindeki uluslararası anarşinin belirleyiciliğiyle açıklar.
- EDemokrasiler arasındaki işbirliğinin sürdürülebilirliği, Cumhuriyetçi Liberalizm'e göre bu devletlerin birbirlerine karşı göreli kazanç elde etme ve sistemde hegemonik bir güç dengesi kurma kapasitelerine bağlıdır.
Answer
Demokratik Barış Teorisi'nin monadik iddiayı değil, diyadik ilişkiyi savunduğunu belirten seçenektir.
Demokratik Barış Teorisi'nin ve Cumhuriyetçi Liberalizmin merkezinde, demokrasilerin uluslararası sistemde bütünüyle pasif ve barışçıl (monadik) aktörler oldukları iddiası yer almaz. Michael Doyle'un ampirik bulguları, demokrasilerin sadece 'diğer demokrasilerle' savaşa girmekten kaçındığını, yani barışın iki aktörün de demokratik olması koşulunda geçerli olduğunu (diyadik barış) kanıtlamaktadır. Doğru yargı bu ayrımı eksiksiz biçimde ifade etmektedir.
Step-by-Step Solution
Key Concept
Demokratik Barış Teorisinde Diyadik - Monadik Ayrımı ve Cumhuriyetçi Liberalizmin Analiz Düzeyi