Kirpi ikilemi, Arthur Schopenhauer’ın Parerga ve Paralipomena adlı eserinde ortaya koyduğu, bireylerin toplumsal ilişkilerde yaşadığı yakınlaşma ve uzaklaşma çelişkisini açıklayan bir metafordur. Soğuk bir kış gününde ısınmak için birbirine yaklaşan ancak dikenleri battığı için yeniden uzaklaşan kirpiler, bu döngüsel hareketi hem donmayacak hem de birbirlerine zarar vermeyecek 'güvenli bir mesafeyi' bulana kadar sürdürürler. İnsan ilişkilerinde de durum benzerdir; yalnızlığın soğukluğundan kaçmak için yakınlık arayan bireyler, birbirlerinin kusurları, kırıcı davranışları ve bencil yönleriyle karşılaştıklarında acı çekerek mesafeli durmayı tercih ederler. Bu ikilem, toplumsallaşma ihtiyacı ile bireysel özerkliği koruma arzusu arasındaki gerilimin kaçınılmaz olduğunu gösterir. Bireyler, toplumsal nezaket kurallarını ve mesafeli ilişkileri geliştirerek bu çatışmayı asgari düzeyde tutmaya çalışırlar.
Bu parçadan 'kirpi ikilemi' ile ilgili olarak aşağıdakilerden hangisine ulaşılamaz?
- Aİnsanların toplumsal bir varlık olma gereksinimi ile kendi bağımsız alanlarını koruma gayesi arasında bir çatışma yaşadığına
- Kişisel gelişim ve psikolojik olgunluğun, insan ilişkilerinde mesafe arayışına duyulan gereksinimi bütünüyle sonlandırdığınaCevap
- CKişinin yalnızlığın getirdiği olumsuz duygulardan sıyrılmak adına diğer insanlarla bağ kurma yoluna gittiğine
- Dİlişkilerde karşılaşılan olumsuz davranış ve bencilliklerin bireyleri korumacı bir uzaklığa sevk ettiğine
- EToplumsal nezaket kurallarının, bireyler arasındaki ilişkisel gerilimi hafifletmede bir araç olarak kullanıldığına