yılında imzalanan ve savaşı ulusal bir politika aracı olarak dışlayan Kellogg-Briand Paktı (Paris Paktı), İki Savaş Arası Dönem'deki İdealist (Ütopik Liberal) düşüncenin normatif ve hukuki zirvesini oluşturur. Disiplinin kurucu paradigması olan İdealizm, uluslararası barışın tesisi için rasyonel bir dünya kamuoyu, kolektif güvenlik ve hukuksal düzenlemeleri yeterli görmektedir. Buna göre, Kellogg-Briand Paktı'nın temsil ettiği İdealist anlayışın ontolojik varsayımı ile E. H. Carr'ın "Yirmi Yılın Krizi" ( ) adlı eserinde bu anlayışa yönelttiği temel eleştiri aşağıdakilerin hangisinde doğru eşleştirilmiştir?
- AVarsayım: Devletlerin rasyonel iş birliği yoluyla işlem maliyetlerini düşürmesi ve mutlak kazanç odaklı kurumsallaşmaya yönelmesi. Eleştiri: Uluslararası sistemin anarşik yapısının devletleri her zaman göreli kazanç peşinde koşmaya zorlaması.
- BVarsayım: Uluslararası sistemdeki anarşinin bir kaos ortamı yarattığı ve devletlerin bu kaosu aşmak için egemenliklerinden vazgeçerek bir dünya devleti kurma zorunluluğu. Eleştiri: Güç dengesinin doğal bir sistem özelliği olarak savaşı engelleyebileceği gerçeğinin reddedilmesi.
- Varsayım: Devletlerin ortak çıkarlarının çatışan çıkarlarından daha üstün olduğu "çıkarların doğal uyumu" ilkesi. Eleştiri: İdealistlerin "olması gerekeni" (ahlakı) "olan" (iktidar siyaseti) ile karıştırması ve evrensel ahlak ilkelerini aslında kendi hegemonik çıkarlarını korumak için bir maske olarak kullanmaları.Cevap
- DVarsayım: Norman Angell'ın "Büyük Yanılsama" eserinde belirttiği, askeri gücün ekonomik olarak maliyetli olduğu tezi. Eleştiri: 'li yıllarda başlayan İkinci Büyük Tartışma bağlamında, İdealizmin bilimsel yöntem ve veri analizinden yoksun olduğu iddiası.
- EVarsayım: Demokratik devletlerin birbirleriyle savaşmama eğiliminde olduğu "Demokratik Barış" teorisi. Eleştiri: Carr'ın realizmin de aslında bir ütopya olduğunu savunarak uluslararası ilişkilerde post-pozitivist bir perspektif geliştirmesi.
Cevap
İdealist anlayışın temelinde devletlerin ve bireylerin çıkarlarının uyum içinde olduğu ("harmony of interests") varsayımı yatar; E. H. Carr ise bu yaklaşımı ahlak ve siyaset (olan ile olması gereken) arasındaki ayrımı yapamadığı ve ahlakı bir iktidar aracı olarak kullandığı gerekçesiyle eleştirir.
Doğru seçenek, İdealizmin merkezi varsayımı olan 'çıkarların doğal uyumu' (harmony of interests) ilkesini ve E. H. Carr'ın bu varsayımı yıkan 'olan/olması gereken' (is/ought) ayrımını doğru bir şekilde sunmaktadır. Carr, İdealistlerin hukuku ve ahlakı mutlak doğrular sanarak gerçek güç dinamiklerini (iktidar siyasetini) göz ardı ettiklerini ve statükocu güçlerin ahlakı bir kalkan olarak kullandığını savunur.
Adım Adım Çözüm
Anahtar Kavram
İdealizm vs. Realizm Tartışması (Utopianism vs. Realism)
Daha Fazla Pratik
E. H. Carr'ın 'Yirmi Yılın Krizi' eserinde realizm ve ütopya arasındaki diyalektik ilişkiyi nasıl kurguladığını incelemek, konuyu daha derinlemesine anlamanızı sağlar.
Tahmini Süre:3m 0s