Müzik, genellikle yalnızca seslerin ritmik ve melodik bir düzen içinde bir araya getirilmesiyle oluşan bir tınılar bütünü olarak algılanır. Oysa bir kompozisyonun sanatsal derinliği ve estetik gücü, seslerin varlığından ziyade, bu seslerin arasına yerleştirilen sessizliklerin (eslerin) bilinçli kullanımında gizlidir. Notalar arasındaki boşluklar, dinleyiciye işittiği sesleri zihninde anlamlandırması, duyusal bir hazza dönüştürmesi ve eserin taşıdığı duygusal yükü hissetmesi için gerekli olan zihinsel alanı sunar. Sessizlik, müziğin yokluğu veya anlatının kesintiye uğraması değil; aksine seslerin kendi sınırlarını çizmesini ve anlam kazanmasını sağlayan kurucu, kurallı ve taşıyıcı bir ögedir. Bir eserdeki sessizlik anları olmaksızın, sesler üst üste yığılmış ve estetik değerini yitirmiş bir gürültü yığınından öteye geçemez. Bu bağlamda gerçek müzikal yaratıcılık, duyulan tınılar ile duyulmayan esler arasındaki bu hassas dengede ve sessizliğin ses kadar etkin bir anlatım aracı olarak kullanılmasında hayat bulur.
Bu parçaya göre, 'Müzikal yapıtların estetik gücü ve sanatsal derinliği, seslerin yanı sıra sessizliğin (eslerin) de kurucu ve anlamlandırıcı bir öge olarak kullanılmasına dayanır.' yargısı parçanın ana düşüncesidir.
Yukarıda verilen yargı parçanın ana düşüncesini doğru bir şekilde yansıtmakta mıdır?
Cevap: Cevap