Yazmak, sadece zihindeki hazır düşünceleri kâğıda dökmek veya bellekteki bilgileri depolamak değildir; aksine düşünme eyleminin bizzat kendisini inşa etmektir. Bir insan yazmaya başlamadan önce zihninde sadece uçuşan, sınırları belirsiz ve karmaşık fikir kırıntıları taşır. Kelimeler kâğıt üzerinde yan yana gelip cümlelere dönüştükçe, bu zihinsel sis yavaş yavaş dağılır ve düşünceler berraklık kazanır. Çünkü yazma eylemi, doğası gereği bireyi kendi düşünceleri arasında bir seçim yapmaya, onları önem sırasına göre sınıflandırmaya ve aralarında mantıksal köprüler kurmaya zorlar. Yazarken kurulan her cümle, bir sonraki düşüncenin sınırlarını çizer ve zihinde yeni kapılar aralar. Bu yönüyle yazma süreci, pasif bir aktarım değil; aktif bir zihinsel temizlik ve düzenleme faaliyetidir. Düzenli olarak yazmayan bir insan, kendi düşünce dünyasının derinliğini ve sınırlarını hiçbir zaman tam olarak keşfedemez. Dolayısıyla yazmak, zihni terbiye eden ve insanı kendi kendisiyle yüzleştiren en etkili düşünme aracıdır. Düşüncelerini sadece zihninde tutanlar, onları rüzgarda savrulan yapraklar gibi kontrolsüzce izlemekle yetinirler. Oysa kalemi eline alan kişi, bu yaprakları düzenli bir albümde toplayarak onlardan kalıcı bir anlam üretme şansına sahip olur.
Bu parçaya göre yazma eylemiyle ilgili aşağıdakilerden hangisi söylenebilir?
- AYalnızca doğuştan gelen edebi yeteneklerle gerçekleştirilebilecek bir uğraş olduğu
- BZihindeki bilgileri geleceğe aktarmak amacıyla yapılan pasif bir kayıt tutma süreci olduğu
- Zihindeki dağınık fikirlerin düzenlenmesine ve netleşmesine katkı sağladığıAnswer
- Dİnsanın dış dünyadaki diğer insanlarla olan ilişkilerini düzenlemesini kolaylaştırdığı
- EYalnızca önceden tam olarak olgunlaşmış düşünceleri kayıt altına almak için kullanıldığı