Klasik Realist gelenek, Thucydides’ten Machiavelli ve Hobbes’a kadar uzanan tarihsel süreçte uluslararası politikanın temel yasalarını ve çatışmanın nedenlerini belirli bir ontolojik temele dayandırarak açıklar. Bu geleneğin takipçileri, uluslararası sistemi Kenneth Waltz gibi Neorealistlerin yaptığı üzere sistemin anarşik yapısından ziyade, aktörlerin eylemlerini belirleyen içsel bir 'kaynak' üzerinden değerlendirirler. Buna göre, Klasik Realizm'de savaşın, rekabetin ve güç mücadelesinin nihai ve değişmez kaynağı olarak kabul edilen unsur aşağıdakilerden hangisidir?
- AUluslararası sistemin anarşik ve merkezi otoriteden yoksun yapısı
- BDevletlerin uluslararası sistemdeki göreli güç ve yetenek dağılımı
- CUluslararası rejimler ve karşılıklı bağımlılığın yarattığı iş birliği
- İnsanın bencil doğası ve doğuştan gelen iktidar arzusuCevap
- EDevletlerin iç siyasal rejimleri ve demokratik olup olmamaları
Cevap
İnsanın bencil doğası ve doğuştan gelen iktidar arzusu
Doğru cevap olan ifade, Klasik Realizm'in temel analiz düzeyi olan 'insan doğasını' vurgulamaktadır. Thucydides'in Peloponnesos Savaşları'ndaki güç analizleri, Machiavelli'nin Prens'teki hükümdar tavsiyeleri ve Hobbes'un Leviathan'daki 'doğa durumu' tasviri; uluslararası ilişkilerin özündeki çatışmayı insanın değişmeyen bencil ve iktidar hırslı yapısıyla (animus dominandi) temellendirir. Bu yaklaşım, uluslararası siyaseti nesnel ve evrensel bir insan doğası üzerinden açıklar.
Adım Adım Çözüm
Anahtar Kavram
Klasik Realizm'in İnsan Doğası Varsayımı (Animus Dominandi)
Daha Fazla Pratik
Klasik Realizm'in 20. yüzyıldaki en önemli temsilcisi Hans Morgenthau'nun 'Siyasal Gerçekçiliğin Altı İlkesi'ni inceleyiniz.
Tahmini Süre:1m 15s