Uluslararası ilişkiler teorisinde rasyonalizm (Neorealizm ve Neoliberalizm) ile İnşacılık (Konstrüktivizm) arasındaki temel tartışma konularından biri aktörlerin eylem mantığıdır. Rasyonalist yaklaşımlar aktörlerin maliyet-fayda analizi yaparak 'sonuç odaklı mantık' (logic of consequences) ile hareket ettiğini savunurken; inşacı yaklaşım, aktörlerin sosyal normlara ve kimliklerine göre 'uygunluk mantığı' (logic of appropriateness) ile hareket ettiğini ileri sürer.
Buna göre, aşağıdakilerden hangisi inşacı yaklaşıma göre bir devletin dış politika kararını 'uygunluk mantığı' çerçevesinde aldığını gösteren bir örnektir?
- ABir devletin, komşu devletlerin silahlanmasına karşılık kendi güvenliğini ve sistemdeki güç dengesini korumak amacıyla savunma harcamalarını artırması
- Bir devletin, uluslararası bir normun 'doğru ve yerinde' olduğuna inanması ve uluslararası toplumun sorumlu bir üyesi olma kimliğiyle bu norma uyum sağlamasıCevap
- CBir devletin, uluslararası bir ticaret örgütüne sadece gümrük tarifelerindeki indirimlerden faydalanıp mutlak kazancını maksimize etmek amacıyla üye olması
- DBir devletin, bölgesel bir krize askeri müdahalede bulunmanın getireceği ekonomik maliyetleri yüksek bularak diplomatik çözüm yollarını tercih etmesi
- EBir devletin, müttefikiyle yaşadığı krizde ticari yaptırımlara maruz kalmamak ve ekonomik kayıplarını en aza indirmek için taviz vermeyi kabul etmesi
Cevap
Bir devletin, uluslararası bir normun 'doğru ve yerinde' olduğuna inanması ve uluslararası toplumun sorumlu bir üyesi olma kimliğiyle bu norma uyum sağlaması
Doğru yanıt olan seçenek, devletin bir eylemi stratejik bir çıkar veya maddi bir kazanç için değil, o eylemin 'doğru' olduğuna inanması ve kendi kimliğiyle (sorumlu devlet kimliği) bağdaştırması nedeniyle yaptığını belirtmektedir. Bu durum, James March ve Johan Olsen tarafından kavramsallaştırılan ve inşacılar tarafından benimsenen 'uygunluk mantığı'nın (logic of appropriateness) tam karşılığıdır.
Adım Adım Çözüm
Anahtar Kavram
Uygunluk Mantığı (Logic of Appropriateness)