Klasik Realizmin tarihsel ve entelektüel köklerini oluşturan Thucydides'in 'Milos Diyaloğu', Machiavelli'nin 'Hükümdar' ve Hobbes'un 'Leviathan' adlı çalışmaları incelendiğinde; bu düşünürlerin uluslararası politikadaki çatışmacı doğayı ve güç mücadelesini gerekçelendirirken dayandıkları temel ontolojik zemin aşağıdakilerden hangisidir?
- Beşerî ihtirasların, bencilliğin ve hükmetme arzusunun (animus dominandi) siyasal aktörlerin davranışlarını belirleyen değişmez birincil itki olmasıCevap
- BUluslararası sistemde merkezi bir otoritenin bulunmamasının (anarşi) devletleri kendi güvenliklerini sağlamak için güç maksimizasyonuna zorlaması
- CUluslararası hukuk kurallarının ve uluslarüstü örgütlerin yaptırım gücünün eksikliği nedeniyle rasyonel devletlerin iş birliğinden kaçınması
- DDevletlerin iç siyasal rejimlerindeki otoriter eğilimlerin, karar vericileri dış politikada saldırgan stratejiler izlemeye sevk etmesi
- ESistemdeki güç dağılımının (kutupluluk yapısı) devletlerin dış politika seçeneklerini kısıtlayan en önemli dışsal faktör olması
Cevap
Klasik realist düşünürlerin çatışmayı insan doğasındaki hükmetme arzusu ve bencillik (animus dominandi) ile açıklaması doğru cevaptır.
Klasik Realizmin kurucu düşünürleri olan Thucydides, Machiavelli ve Hobbes, uluslararası ilişkilerdeki güç mücadelesini insanın bencil, egoist ve hükmetmeye meyilli doğasıyla açıklarlar. 'Animus dominandi' olarak ifade edilen bu hükmetme arzusu, siyasal eylemin ahlaktan bağımsızlaşmasının ve güç arayışının temel ontolojik (varlıksal) gerekçesidir.
Adım Adım Çözüm
Anahtar Kavram
Klasik Realizmde İnsan Doğası (Birinci İmge) Analizi
Daha Fazla Pratik
Waltz'un 'İnsan, Devlet ve Savaş' adlı eserindeki üç imge (analiz düzeyleri) kavramını inceleyerek klasik realizm ve neorealizm arasındaki ayrımı derinleştirebilirsiniz.
Tahmini Süre:2m 0s