Soru

Divan edebiyatında 17. ve 18. yüzyıllar; klasik yapının genel hatlarıyla korunduğu ancak Sebk-i Hindi, hikemi tarz ve mahallileşme gibi edebi yönelimlerle şiir dünyasının çeşitlendiği bir arayış ve yenilenme dönemidir. Bu dönem şairleri ve yönelimleri hakkında araştırma yapan bir öğrenci, hazırladığı çalışma kartlarına şu bilgileri yazmıştır:

I. Kart: 17. yüzyılda hiciv ve kaside türünün en büyük ustası kabul edilen şair, gür sesli söyleyişi ve sınır tanımayan övgü/yergi üslubuyla tanınır; edebiyatımızda *Siham-ı Kaza* adlı eseriyle derin bir iz bırakmıştır.
II. Kart: 17. yüzyılda Sebk-i Hindi akımının Türk edebiyatındaki ilk temsilcilerinden olan şair, gazellerinde derin bir melankoli, tasavvufi eğilimler ve kapalı bir imge dünyası kurgulamıştır.
III. Kart: 18. yüzyılda mahallileşme akımının zirve ismi olarak şiir dilini halk söyleyişlerine yaklaştırmış, Lale Devri'nin neşesini ve somut İstanbul hayatını şarkı ve gazellerinde işlemiştir.
IV. Kart: 18. yüzyılın sonunda Sebk-i Hindi akımının son büyük temsilcisi olarak ortaya çıkmış; sembolik ve alegorik bir üslupla kaleme aldığı *Hüsn ü Aşk* mesnevisiyle tanınmıştır.
V. Kart: 18. yüzyılda Nabi'nin açtığı çığırı takip ederek hikemi tarzda şiirler yazmı��; sade bir dille halkın günlük yaşamını ve somut mekân tasvirlerini şiire aktararak mahallileşme akımının kuramsal temellerini atmıştır.

Bu kartların hangisinde verilen bilgi, temsil ettiği şairin edebi yönelimi ve üslup özellikleriyle çelişmektedir?