Karar verme süreci genel olarak; sorunun tanımlanması, veri toplanması, alternatiflerin geliştirilmesi, değerlendirilmesi, en uygun olanın seçilmesi ve kararın uygulanması aşamalarından oluşur. Bir kurum yöneticisi, yeni bir otomasyon sistemine geçiş kararında bu aşamaları izlerken; zaman baskısı, eksik bilgi ve insan zihninin bilgi işleme sınırları nedeniyle piyasadaki tüm yazılımları inceleyememiştir. Sürecin sonunda yönetici, kurumun temel işleyişini aksatmayacak ve asgari güvenlik standartlarını sağlayan ilk yazılımı satın alarak alternatiflerin değerlendirilmesi ve seçimi aşamasını tamamlamıştır.
Bu senaryoda yöneticinin karar verme davranışı, Herbert Simon'ın modeli ile Klasik Model bağlamında karşılaştırmalı olarak değerlendirildiğinde aşağıdakilerden hangisi kesinlikle söylenebilir?
- Yönetici, Kısıtlı Rasyonellik Modeli'ne uygun davranarak maksimum fayda arayışı yerine "tatminkâr (satisficing)" kararı tercih etmiştir.Answer
- BUygulanan Kısıtlı Rasyonellik Modeli'nde yöneticinin temel amacı, tam bilgi varsayımı altında süreçten "optimum (en iyi)" kararla ayrılmaktır.
- CKarar sürecinde Klasik Model benimsenmiş olup, yöneticinin bilişsel sınırları nedeniyle "tatminkâr" olan ilk yazılım seçeneği kabul edilmiştir.
- DYönetici, Klasik Model'in öngördüğü şekilde tüm alternatiflerin olası sonuçlarını hesaplamış ancak rasyonel olmayan sezgisel bir seçim yapmıştır.
- ESüreçte alternatiflerin değerlendirilmesi aşaması, sorunun tanımlanmasından daha önce gerçekleştirildiği için teorik rasyonellikten sapılmıştır.