Kıtalararası bir birlik olan 'Osteria' Federasyonu'nun dağılma sürecinde, eski federe devletlerden biri olan 'Noveria' tek taraflı olarak bağımsızlığını ilan etmiştir. Bu gelişme üzerine uluslararası toplum üyelerinden iki devlet aşağıdaki resmi işlemleri tesis etmiştir:
I. 'Kratos' devleti, yayımladığı resmi bildiride; Noveria topraklarında kamu düzenini sağlayan mevcut otoritenin fiili kontrolünü kabul ettiğini, sivil halkın mağduriyetini önlemek amacıyla ticari ve konsolosluk düzeyinde zorunlu ilişkiler yürüteceğini ancak nihai statü belirlenene kadar tam diplomatik ilişki kurmaktan imtina edeceğini duyurmuştur.
II. 'Solaris' devleti ise, Noveria'nın bağımsızlık ilanını resmi bir notayla tanıyarak derhal karşılıklı büyükelçilikler açılmasına karar vermiş ve notasında 'Noveria Devleti, tarafımızca gerçekleştirilen bu tanıma işlemiyle birlikte uluslararası hukuk sahnesinde hak ve borç ehliyetine sahip tam bir süje niteliği kazanmıştır.' ifadesine yer vermiştir.
Bu duruma ilişkin uluslararası hukuk kuralları ve tanıma teorileri bağlamında aşağıdaki değerlendirmelerden hangisi kesinlikle doğrudur?
- Kratos devletinin tesis ettiği işlem bir de facto (fiili) tanıma örneği iken, Solaris devletinin notasında yer alan hukuki gerekçe devletin uluslararası kişiliğinin kazanılmasında kurucu teoriyi esas almaktadır.Answer
- BSolaris devletinin notasında yer alan ifade, Noveria'nın uluslararası alanda mevcut durumunun tespitine yönelik olduğundan uluslararası hukukta günümüzde geçerli olan açıklayıcı teorinin bir sonucudur.
- CKratos devleti, Noveria'yı uluslararası hukukun bir süjesi olarak de jure biçimde kesin olarak tanımış, beyanındaki çekinceleri yalnızca hükümetin tanınması boyutuyla sınırlandırmıştır.
- DSolaris devletinin Noveria ile karşılıklı büyükelçilik açması bir de facto tanıma işlemi olup, notasındaki hukuki tespit ise günümüzde kabul gören açıklayıcı teorinin uygulamasıdır.
- EKratos devletinin bildirisi uluslararası hukukta devletin tanınması kapsamında değerlendirilemez; bu durum hukuken yalnızca devleti yöneten otoritenin de facto hükümet olarak tanınmasıdır.