Birleşmiş Milletler kalkınma programı çerçevesinde bir ülkenin sosyo-ekonomik durumu üzerine iki farklı rapor hazırlanmıştır.
Birinci raporda; ülkenin iktisadi büyümede 'kalkış (take-off)' aşamasına geçememesi, kırsal nüfusun zihinsel hareketlilikten ve empati yeteneğinden yoksun olmasına, ayrıca geleneksel yapıdaki çok işlevli kurumların yeterli yapısal farklılaşmayı sağlayamamasına bağlanmıştır.
İkinci raporda ise bu tespitler eleştirilerek; ülkenin azgelişmişliğinin içsel, psikolojik veya kültürel engellerden değil, küresel kapitalist işbölümü içinde merkeze bağımlı bir 'çevre' ülkesi olarak konumlandırılmasından kaynaklandığı ileri sürülmüştür.
Bu parçada özetlenen sosyolojik tartışma bağlamında aşağıdaki çıkarımlardan hangisi kesinlikle doğrudur?
- Birinci rapor Lerner ve Rostow'un kavramlarını içeren içselci bir modernleşme perspektifi sunarken, ikinci rapor dışsal dinamiklere odaklanan bağımlılık okulu eleştirisi getirmektedir.Cevap
- BBirinci rapor azgelişmişliği maddi ve manevi kültür arasındaki uyumsuzluktan doğan kültürel gecikme ile açıklarken, ikinci rapor değişimin yapısal dengesini savunmaktadır.
- CHer iki rapor da toplumsal değişimin kaçınılmaz bir uyum süreci olduğunu savunan yapısal-işlevselci kuramın temel varsayımlarına dayanmaktadır.
- DBirinci rapor dikey hareketliliğin yokluğunu sınıf çatışmasının temeli sayarken, ikinci rapor tabakalaşma sistemlerinin tarihsel olarak aynı hiyerarşiyi koruduğunu öne sürmektedir.
- EBirinci rapor değişimin aşamalı evrimini reddederek döngüsel bir tarih anlayışı sunarken, ikinci rapor merkez ülkelerin empatik gelişimini incelemektedir.