E.H. Carr, "Yirmi Yıl Krizi" (1939) adlı eserinde, uluslararası ilişkiler disiplininin erken dönemini "ütopik" olarak nitelendirerek sert bir eleştiriye tabi tutar. Carr'a göre, dönemin idealist düşünürlerinin uluslararası barışın tesis edilebileceğine dair sarsılmaz inançlarının temelinde, 19. yüzyıl iktisadi liberalizminden (laissez-faire) uluslararası siyasete hatalı bir şekilde uyarlanan hangi temel varsayım yer almaktadır?
- AUluslararası sistemin anarşik yapısının devletleri mutlak güvenlik arayışına ittiği düşüncesi
- Bireysel çıkar ile genel toplum çıkarının kendiliğinden örtüştüğünü savunan "çıkarların uyumu" ilkesiCevap
- CDemokratik devletlerin birbirleriyle savaşma eğiliminde olmadıklarını öne süren rejim tipi odaklı yaklaşım
- DDevletlerin iş birliği süreçlerinde her zaman mutlak kazançlarını göreli kazançlarına tercih ettiği tezi
- EUluslararası hukukun ve kurumların, devletlerin rasyonel davranışlarını tamamen denetim altına alabildiği varsayımı
Cevap
Bireysel çıkar ile toplumun çıkarının kendiliğinden örtüştüğü "çıkarların uyumu" ilkesi
E.H. Carr, ütopyacıların uluslararası politikada bir çıkar uyumu olduğunu varsaymalarını, 19. yüzyılın 'bırakınız yapsınlar' (laissez-faire) iktisat anlayışına benzetir. Bu anlayışa göre, her bireyin kendi çıkarını maksimize etmesi toplumsal bir zenginlik ve uyum doğurur. Ütopyacılar da benzer şekilde, devletlerin çıkarlarının doğal olarak barışla uyumlu olduğunu ve çatışmanın ancak 'cehalet' veya 'yanlış anlama' sonucu çıktığını savunmuşlardır. Carr bu varsayımı, egemen güçlerin kendi çıkarlarını ahlaki bir örtüyle gizlemesi olarak eleştirir.
Adım Adım Çözüm
Anahtar Kavram
Çıkarların Uyumu (Harmony of Interests) Eleştirisi
Tahmini Süre:1m 30s