E.H. Carr, uluslararası ilişkiler disiplininin kurucu metinlerinden biri olan "Yirmi Yıl Krizi" adlı eserinde, iki dünya savaşı arasındaki dönemde hakim olan ve özellikle Woodrow Wilson'ın politikalarında somutlaşan uluslararası ilişkiler anlayışını "ütopik" olarak nitelendirmiş ve derin bir yapı sökümüne tabi tutmuştur. Carr'a göre bu ütopik yaklaşımın temel yanılgısı, uluslararası arenada tüm devletlerin doğası gereği ortak bir barış ve refah hedefine sahip olduğu inancıdır. Düşünüre göre bu inanç, gerçekte sistemin işleyişinden memnun olan ve mevcut güç dağılımını korumak isteyen egemen devletlerin, kendi ayrıcalıklı konumlarını meşrulaştırmak amacıyla ürettikleri evrenselci bir söylemden ibarettir.
Buna göre, E.H. Carr'ın ütopik yaklaşıma yönelttiği eleştirinin merkezinde yer alan ve daha sonra klasik realizmin temel argümanlarından biri olan kavramsal yaklaşım aşağıdakilerden hangisidir?
- Çıkarların uyumu ilkesinin reddedilerek, evrensel ahlak ve barış söylemlerinin aslında statükocu güçlerin çıkarlarını maskeleyen ideolojik bir araç olduğunun savunulmasıCevap
- BUluslararası sistemin anarşik yapısının devletleri zorunlu olarak güvenlik ikilemine ittiği ve işbirliğinin yapısal olarak imkansızlaştığı gerçeğinin vurgulanması
- Cİki savaş arası dönemdeki başarısızlıkların, devletlerin rasyonel beklentilerle mutlak kazanç elde etmesini sağlayacak kurumsal rejimlerin eksikliğinden kaynaklandığının iddia edilmesi
- DÜtopik düşüncenin içerdiği normatif değerlerin, disiplinin ilk büyük tartışmasında ortaya çıkan davranışsalcı ve ölçülebilir yöntemler karşısında analitik yetersizliğinin ortaya konulması
- EUluslararası örgütlerin başarısızlığının temel nedeninin, devletler arası karmaşık karşılıklı bağımlılık ilişkilerinin henüz askeri gücün önemini azaltacak seviyeye ulaşmaması olarak görülmesi