Osmanlı Devleti'nde 1876 yılında yürürlüğe giren Kanun-i Esasi, padişaha geniş yetkiler tanıyan mutlakiyetçi bir meşrutiyet modeli öngörmüştü. Ancak 1909 yılında yapılan kapsamlı anayasa değişiklikleriyle, egemenlik dengesi saraydan parlamentoya doğru kaymıştır.
Bir tarihçinin belirttiği bu "saraydan parlamentoya doğru kayma" durumunu kanıtlamak amacıyla, 1909 anayasa değişikliklerinde yer alan;
I. padişahın meclisi kapatabilmesi için belirli şartların getirilmesi ve yeni seçimlerin üç ay içinde yapılmasının zorunlu kılınması,
II. hükümetin (Heyet-i Vükela) padişah yerine Meclis-i Mebusana karşı sorumlu tutulması,
III. egemenliğin kaynağının padişahtan alınarak millete ait olduğunun anayasaya eklenmesi,
IV. milletvekillerinin kanun teklifi sunabilmesi için önceden padişahtan izin alma şartının (istizan usulü) kaldırılması
gelişmelerinden hangileri gösterilebilir?
- AYalnız II
- BI ve III
- CII ve IV
- I, II ve IVCevap
- EI, II, III ve IV